Kenmerken van evolutionaire processen
Evolutie is zeer complex, en dat kan je zien aan de onderstaande kenmerken waar we nu inzicht in hebben.
Een evolutionair proces moet zelfvoorziend zijn. Het moet zichzelf in stand houden om levensvatbaar te zijn en te blijven. Met andere woorden, alleen ontwikkelingen die op de lange termijn duurzaam zijn, hebben een kans van overleven.
Evolutie ontwikkelt zich het snelst onder moeilijke omstandigheden, waarbij het niet gebonden is aan schaal. Daarbij koppelen evolutionaire processen schijnbaar tegengestelden binnen een ecosysteem aan elkaar. Hierbij maakt de evolutie kleine stapjes. Veranderingen in evolutionaire processen vinden heel geleidelijk plaats. Om deze op gang te brengen en te houden, moeten er dus kleine, eenvoudige veranderingen optreden of impulsen gegeven worden. Loopt het proces eenmaal, dan worden goede, werkende dingen uit vorige stappen bewaard en nieuwe ontwikkelingen worden daaraan toegevoegd. Dit leidt in de voortgang van het proces automatisch dus tot een grotere complexiteit. Tegelijk wordt de samenhang en de verwevenheid met de omgeving groter.
Evolutie is niet het recht van de sterkste. De keuze of de aanwezigheid van de katalysatoren stuurt het ecosysteem een bepaalde richting op. En omdat evolutionaire processen altijd erg reageren op lokale omstandigheden, wordt ook de diversiteit groter. Met andere woorden: succesvolle evolutionaire strategieën zorgen automatisch voor een grotere diversiteit.

<<  >>

Omdat we ons graag bewust zijn van de gevolgen van ons handelen, denken we ook na over de consequenties op lange termijn. Ook zoeken we een theoretische imbedding waarmee we onze praktijk kunnen voeden. De door ons, in samenwerking met Marinus Kooiman, ontwikkelde theorie “Evolutie als ruimtelijke ontwerpstrategie” is een poging om een wezenlijke verandering in het denken over bouwen en ruimtelijke planning in gang te zetten. Dit kan leiden tot een meer duurzame ruimtelijke ontwikkeling.